Tientallen keren heeft hij me verrast, verbaasd, doen lachen en man…wat was ik jaloers op zijn ongebreidelde fantasie en de onwaarschijnlijke manier waarop hij die op papier kon verwoorden! Meer en meer ging ik Bavo Dhooge, want daar heb ik het hier dus over, appreciëren. En ik wist het: hoe geweldig zijn boeken ook zijn, het meesterwerk zat nog in zijn pen.
Ik zeg ‘zat’, want met ‘De Stilte’ is het verschenen! Maar met een 99-tal boeken op zijn conto, vrees ik het ergste en hoop dat ik ernaast zit. Want het zou kunnen dat verschillende lezers ‘De Stilte’ op een verschillende manier interpreteren. Tenslotte woon ik ook al 8 jaar alleen in een stille kustgemeente en heb ik – na 50 jaar Antwerpen – de stilte leren appreciëren. En laat dit boek mij nu het gevoel geven dat ook Bavo smacht naar stilte, weg van het geroezemoes van de honderden figuren die hij over de jaren heeft gecreëerd.
De trailer van De Stilte van Bavo Dhooge
- Categorieën: Romans, Literatuur
- ISBN: 9789089244680
- Publicatiedatum: 09/05/2016
- Formaat: 14×22
- Verkoopprijs: € 19,99
- Status: Verschenen
In ’t kort :
in deel één (‘De stilte van Saul Bach’) maken we kennis met Saul Bach, ex-schrijver en ex-stand-upcomedian. Het begint stilaan met zijn buiksprekerspop ‘Woody’, die vanzelfsprekend weigert om uit zichzelf te praten op het podium, wat redelijk nefast is voor de feestvreugde van de toeschouwers. En na 99 boeken, wil hij zich in de stilte hullen, want het neerschrijven van personages zou het verhaal banaliseren. Dus gaat hij op een dag achter zijn bureau zitten om het verhaal van de verbeelding uit te denken, zonder ze echter op welke manier dan ook neer te schrijven.
En dat brengt ons vlekkeloos naar deel twee (‘De stilte van de verbeelding’), waarin een man, Bruno D’Onofrio, na 20 jaar in coma te hebben gelegen, ontwaakt en merkt dat hij niet meer kan praten. Heel erg is dat niet, want de rest van de wereld spreekt ook niet meer. Tot Isabel hem bij de hand neemt en hem geleidelijk aan de waarheid vertelt waarom hij in coma is geraakt en waar de stilte ooit werd geboren.
En het vreemde is dat, net zoals bij meester Murakami zelve, het surrealistische langzaamaan realistische trekjes begint te vertonen. Wanneer Saul zijn agent ontslaat, vermeldt hij ook waarom: “Alles is gezegd”, een opmerking, die wel meer in het boek voorkomt. Echt zenuwachtig word ikzelf, wanneer Sauls hobby’s klassieke muziek, film en tennis zijn. Het touw trekt aan: heeft Bavo ons echt alles gezegd? Zijn ook wij verondersteld gebruik te maken van ons geheugen om eerdere verhalen te memoriseren?
Alvast één ding kan ik beamen : in de stilte onthoud je (meestal) enkel de mooie dingen uit het verleden…of je maakt ze mooier dan ze waren.
Het is ieder van jullie ongetwijfeld al opgevallen : 2 mensen die uren kunnen samenzitten zonder één woord met elkaar te wisselen. Is dat een romantische stilte? In het begin zeker wel. Maar er komt een tijd dat woorden overbodig worden omdat ze elkaar na jaren begrijpen met één beweging, één oogopslag, één knipoog. Nog later zou diezelfde stilte wel eens kunnen betekenen dat ze alles hebben gezegd en enkel nog luisteren naar het kabaal in hun eigen hoofd. Stilte kan prachtig en krachtig zijn : terwijl ik dit schrijf zit ik op mijn terras te luisteren naar het ruisen van de zee, maar hoor niet één stem. Enkel mijn gedachten, die luider klinken dan een op dreef zijnde Paul de Leeuw.
En ik denk : Voelt Bavo zich alsof hem de laatste 20 jaar zijn ontstolen? Misbegrepen? Eenzaam? Heeft een verlies of net iemand nieuw hem doen nadenken over de zin van het schrijven…van het leven? Dat er andere dingen bestaan dan 3-4 boeken per jaar ‘moeten’ uitgeven voor het ‘finale donker’? Hoogstwaarschijnlijk krijg ik geen antwoord op deze vragen en zal ik in alle stilte moeten afwachten. Maar zeker is dat dit boek als een welgemikte kopstoot in je hoofd wordt geramd.
In alle eenzaamheid laat ik de vele verwijzingen naar allerhande films achterwege. Ik voel mij momenteel nog iets te veel uit mijn rode Jordan Flight’s geblazen. Is de ’S-Express’ (moedwillig) ontspoord of staat hij enkel in het station voor onderhoud? Maar wanneer Bruno D’Onofrio als personage op het einde terug in het hoofd van Saul Bach verdwijnt, klap ik het boek toe en denk : “Misschien heb ik het helemaal verkeerd begrepen en spelen de onbegrijpelijke arbeiders in mijn hoofd alweer spelletjes met de eigenaar ervan!”.
Besluit : Of nee, geen besluit ditmaal!
Ditmaal wil ik eindigen met een vraag : kunnen jullie vrienden, mede-lezers dit boek alsjeblieft kopen en mij jullie mening geven? Want indien slechts één persoon begrijpt wat ik hierboven probeer te vertellen, kan mijn dag niet meer stuk. En indien de schrijver van dit meesterwerk hierop zou willen reageren, ben ik even, heel even – in alle stilte – een gelukkig man!
Groet Paul Smeyers 
Mustreads or Not 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.